مگه تو قول ندادي منو تنهام نزاري                                       

                     خدارو خوش نمياد اشكمو در بياري

آخه طاقت منم يه روزي تموم ميشه                                   

                 ندونستم عمره من اينجوري حروم ميشه

به خدا يه روز پشيمون ميشي از كاري كه كردي                                

                      اون روزي كه تنهايي و بي كسي و پر دردي

برو اما خوب بدون چوب خدا صدا نداره                                      

                 الهي يه روز بياد نداشته باشي يه ستاره

برو ای يار که ترک تو ستمگر کرد

گشتم آواره و ترک سرو دوست کردم

در اين دنياي نامردي كه مردانش ز نامردي عصا از كور ميدزدند

               خداحافظ شميم نوبهارم                       خداحافظ همه دارو ندارم

       زپيشت مي روم اما دلم را                        به رسم هديه اينجا مي گذارم 

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم 

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ،

صد بار تضمین میکنم...

چقدر زجرآور است که 2 سال نمی توانم برایت بنویسم ! این واژه ها آخرین هق هق  های دلتنگی ام به توست ولی افسوس که مجبورم 2 سال نباشم ، 2 سال گریه نکنم ، 2 سال نخندم ، 2 سال ننویسم ، 2 سال زندگی نکنم ....

2 سال کم نیست عزیزکم :  

24 ماه

104 هفته

730 روز

17520 ساعت

1051200 دقیقه

630720000 ثانیه

و یک عمر انتظار .... که در هر ثانیه اش تمام وجودم غرق بی تو بودن خواهد شد ولی باید ننویسم ، مجبورم ! می دانم ، می دانم نمی دانی من چقدر دوستت دارم ولی حتی اگر ندانی من تا لحظه ی  مرگم و حتی پس از آن تو را غیر عشق نمی نامم . ازلی و ابدی ترین عشقم ! مرا ببخش که 2 سال باید دوری از واژه هایی را که تک تکشان سرشار توست ، به جان بخرم و طاقت بیاورم که دستانم روی این کیبورد سنگ صبور نما یخ بزند و نگاهم بی آرزو دوستت دارم را از این وب فریاد نکشد !

اصلا شاید تو را در این مدت ببینم  و .... ( به قول آقای عبدالملکیان : باران می آید / باران تمام می شود / اما هنوز من / خیس مانده ام / تو می آیی / تو می روی / اما هن من ............ ) 

آری ! نمی خواهم قبل از این 2 سال وجودت را حس کنم ؛ هرچند برای تو که فرقی نمی کند ، تو که نمی دانی .... ! چون دیدنت خاکسترهای عشقم را شعله ورتر می کند و راهی را که این مدت می خواهم بروم می بندد و پاهایم را بی رمق تر می کند . بگذار بی صدا تنها باشم و آسان تر دور بمانم ؛ هر چند انگار بی شائبه لحظاتم با فکر تو پر شده ولیکن اندیشه ام را فقط باید متوجه درسم کنم که حتی اگر خدایی نکرده به اولین آرزویم (تو) نرسم به دیگری نائل شوم اما بدان این 2 سال با اینکه زیاد ست برایم اما زمان کمی ست برای فراموش کردنت ؛ اصلا من که نمی توانم تا آخر دنیا  از یاد ببرمت ؟!

بگذریم ....

راستی تابستانی من ! تولدت مبارک ... نیمه ی دوم شهریوری که عاشقم کرد و تو هدیه شدی به نگاه عاشقم ! افسوس که نمی توانم روز تولدت با تو باشم و رودررو تبریک بگویم و شاخه گل نگاهم را آذین بندی شده تقدیم گل شهریوری ام کنم . قشنگ ترینم مبارکت باشد ورود نگاهت به زندگانی ام و شاید مبارکم باشد ورود  بی نگاهت به نگاه مشتاقم ! برمی گردم ، منتظرم باش شهریوری ام و ای کسی که در همان شهریور ماه خداحافظی می کنم باتو !

خدانگهدار عزیزم اما نمی شه باورم .........

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام ........

مي دونم دلت گرفته ؛ من برات سنگه صبورم
چي شده تنها نشستي ؛ مثل تو از همه دورم

some love one

some love two

i love one

that is you

بعضی از افراد یک نفر رو دوست دارند

بعضی افراد چند تا رو دوست دارند

من یک نفر رو دوست دارم

اونم فقط تو هستی

                      غم مخور از کرده و کردار خویش

                                               رو به نگارش بگو ای عشق من

                    عشق مرا گیر به آغوش خویش

تا نفسی هست تو را عاشقم

                   بی نفسم ، بی هدف از کار خویش

                                              دل به نوای دل تو بسته ام

                                                              از غم کردار پریشان خویش

                                         تو به نوای دل من گوش کن 

                    بگذر از این کودک بیمار خویش

من به نگاهت ، دمی دل بسته ام

                   خسته شدم از غم بی جان خویش

                                           گر که وصال رخ تو سر رسد

                                                                  می نگرم بر دل آرام خویش

                                          می پرم از شاخه به هر شاخه ایی

                       از خبر پر شدن جام خویش

 سر بنهادم بر روی سینه ات

                     خنده کنم بر تب هجران خویش

                                          خلق بگوید به من ای ارشیا

                                                             دل بسپار بر دل یاران خویش

                شاعر: ارشیا ( حسین کریم زاده )

مرا هم یا کن آن شب

نمی دانم پس از مرگ که آید بر مزار من که بنشیند

به سوگ من سیه چشمی سیه بر تن کند یا نه

ولی سوگند تو را سوگند به جان دلبرت سوگند

مرا هم یاد کن آن شب که من در زیر خاک سرد

تنهای تنهایم